Laten we beginnen bij het begin.
Het zijn de begin jaren 80, toen skiliften nog niet verwarmd waren, ski’s nog smal over de hele lengte en je Rennhose op z’n plek werd gehouden door bretels. Ik was nog niet geboren, maar mijn ouders gingen voor het eerst op wintersportvakantie en werden uiteraard besmet het ski-virus!
Begin jaren 90 ben ik inmiddels een feit. Vanaf mijn vijfde werd de wintersport onze jaarlijkse familievakantie, ondanks dat mijn vader een paar jaar daarvoor nog ondersteboven geskied was met een verbrijzeld onderbeen tot gevolg. Dit -nota bene- veroorzaakt door iemand die hemzelf ‘skileraar’ noemde. Een gelegenheidsleraar. Iemand die waarschijnlijk in zijn dagelijks leven ook les geeft in één of andere sport of als leraar voor de klas staat en technisch leuk onderbouwd is in het skiën.. Máár.. bij ‘skiles geven’ en ‘skileraar zijn’ komt zoveel meer kijken!!
Je kunt het vergelijken met je rijbewijs halen. Het echte rijden leer je niet tijdens het lessen, dat leer je pas in de praktijk, als je alleen onderweg bent in je auto.. Of, als je skileraar bent, wanneer je met je klasje of gasten onderweg bent. Nu mag ik ook graag autorijden. En naast dat ik altijd geroepen heb dat ik op mijn achttiende meteen met rijlessen zou beginnen -ook omdat ik niet zo van fietsen houd, maar dat terzijde- riep ik ook van jongs af aan al: “Later, wil ik ski-juf worden!”
Vanaf dag één tot ver in mijn tienerjaren hebben mijn ouders in mijn ski- en snowboardlessen geïnvesteerd. Dit ging in de laatste jaren –hoe herkenbaar- niet altijd meer zo van harte, maar desondanks was ik dus wel volledig geïnspireerd door het vak. Mijn rijbewijs had ik op mijn achttiende. Ski-juf worden was een droom die ik had laten varen.. Want, dacht ik toen nog -jong en naïef- daarvoor moet je uit een wintersportgebied komen. Ik heb namelijk altijd de typisch Oostenrijkse, Zwitserse en Franse skileraren gehad. Het begrip ‘Nederlandse skileraar’ kende ik toen nog niet.
Tot ruim 5 jaar geleden. En ik ‘de wereld der (èchte) volwassenen’ binnen trad. Diploma behaald, full time baan, vast contract, huisje.. en het herstellen na een avondje uit ging steeds langer duren. ‘Die heeft het goed voor mekaar’ zal menigeen gedacht hebben. ‘Je mag in je handjes knijpen met een vast contract in deze tijd -anno 2010-’ Toch was ik niet tevreden en voldaan met mijn leven. Het voelde alsof mijn leven op ‘repeat’ stond. Het voelde als werken om de rekeningen en de hypotheek te kunnen betalen en aan de hand van het geld wat er overbleef de vakantie bepalen.. Ironisch genoeg kwam dit besef tijdens de heenreis naar onze, nog steeds jaarlijkse, wintersport. Inmiddels met aanhang. Lekker kneuterig, zoals het hoort.. Maar mijn ambities gingen verder! Ik was nog lang niet uitgeleerd en was ontzettend nieuwsgierig naar wat er allemaal nog buiten de Nederlandse grenzen in de aanbieding was.
Ouder -en wijzer- wist ik dat je echt niet Anton of Rudi hoeft te heten om skileraar te worden. Eenmaal weer terug in “mijn huis” en tussen de 40+ uren werk om dat huis af te kunnen betalen, vond ik toch nog even tijd om Google te raadplegen. Ik zocht het begrip ‘de Nederlandse skileraar’ maar eens op. Hoe ver was ik van mijn droom verwijderd? Ik tikte in: ‘skileraar worden in Oostenrijk’…
Mijn droom bleek dichterbij dan ik had durven dromen!! Daar was het antwoord al: ik was één Anwärter opleiding verwijderd van mijn droom! Een opleiding die je al in Nederland zou kunnen starten. Net als met je brommerrijbewijs vanaf je zestiende. Wat?! Vanaf je zestiende kun je dus ook al skileraar worden!
Nu zes jaar later ben ik hartstikke skileraar (en ondertussen ook af en toe snowboardleraar). In Europa en zelfs ver buiten de Europese grenzen, ook in Australië (ja! daar hebben ze ook skigebieden). En wie weet waar in de toekomst nog meer..? Geen vast contract, geen huis, minder rekeningen 😉 én een droom die werkelijkheid is geworden! Onwerkelijk, maar ook alweer zo gewoon. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad om mijn leven zo 180 graden om te gooien. Ik heb er eerder spijt van dat ik bovenstaande niet eerder gegoogled heb!
Moraal van deze blog: een gedegen opleiding is je beste investering in je nieuwe toekomst! Snowsports Nederland is een organisatie die deze opleidingen aanbiedt.
Wie en/of wat motiveert jou om je Anwärter opleiding te gaan doen?
Groetjes vanuit Australië,
Tetje
Leave a Comment